Sinema tarihinin belki de en çarpıcı vizyonlarından birini sunan bu Alman ekspresyonizmi şaheseri, bir asrı aşkın geçmişine karşın bugün hâlâ soluk kesiyor. Fritz Lang'ın 1927'de perdeye taşıdığı bu yapıt, yalnızca bir bilim-kurgu filmi değil; insanlığın sınıf çelişkileri, iktidar sarhoşluğu ve teknoloji karşısındaki çaresizliği üzerine kurulu derin bir toplumsal alegori. Hikâye, gökdelenlerin gökyüzünü deldiği, görkemli meydanların ve bahçelerin seçkinlere açık olduğu distopik bir şehirde geçiyor. Bu parlak yüzeyin hemen altında ise bambaşka bir dünya var: makinelerin arasında yorgunluktan bitap düşmüş, adeta birer dişliye dönüşmüş işçiler. Şehrin yönetici sınıfından genç bir adam, bir gün bu yeraltı gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kalıyor ve gördükleri onu derinden sarsıyor. Çünkü o güne dek bildiği her şey, bir yanılsamadan ibaretti. Lang, bu karşıtlığı anlatmak için görüntüyü bizzat bir dile dönüştürüyor. Dev mimariler, gölge oyunları ve kitlesel koreografi; sözsüz sinemada nadiren ulaşılan bir etki yaratıyor. Sessiz film olmasına rağmen, neredeyse fiziksel bir ağırlıkla izleyiciye çarpıyor. Brigitte Helm'in oynadığı ikonik karakter, sinema tarihine geçmiş en güçlü figürlerden biri olarak öne çıkıyor. Kısmen kayıp filmlerin listesinde yer alması, ona ayrı bir hüzün katıyor; yine de elimizde kalanlar, yönetmenin ne denli çığır açıcı bir zihinle çalıştığını kanıtlamaya yetecek kadar güçlü. Metropolis, sadece izlenen değil, uzun süre zihinlerde yankılanan türden bir yapıt.