Bombay, dünyanın en kalabalık ve en acımasız şehirlerinden biridir. Milyonlarca insan bu devasa kentte her gün birbirlerine değmeden yaşar, kaybolur, silinir. Ritesh Batra'nın ilk uzun metrajlı filmi olan Sefer Tası, tam da bu yalnızlığın ortasında, en sıradan nesnelerden birini — bir öğle yemeği kabını — insanlar arasındaki görünmez köprüye dönüştürür. Bombay'da yüzyılı aşkın süredir işleyen mucizevi dabbawala sistemi, ev hanımlarının hazırladığı yemekleri şehrin dört bir yanına taşır ve bu karmaşa içinde hata payı neredeyse sıfırdır. Ne var ki bir gün bu kusursuz sistem bir kez yanılır. Ila adlı orta halli bir ev hanımının kocası için özenle pişirdiği yemek, emekliliğini bekleyen yalnız ve içine kapanık bir adam olan Saajan'ın masasına iner. Hata fark edildiğinde iş işten geçmiştir ve iki yabancı arasında sefer tasının içine bırakılan notlarla sessiz, mahcup, ama son derece samimi bir yazışma başlar. Film, ne büyük bir aşk destanı ne de melodramatik bir kadın hikayesidir. Aksine çok daha ince bir şeyi anlatır: görülme isteğini. Irrfan Khan'ın yorgun ve ketum taşımasıyla Nimrat Kaur'un kırılgan ama dirençli duruşu, birbirini hiç tanımayan iki insanın kelimeler aracılığıyla nasıl gerçek anlamda var olduğunu gözler önüne serer. Sefer Tası, yavaş ilerler, nefes alır ve izleyiciyi de bu ritme alıştırır. Sona geldiğinde insanın içinde tuhaf, tatlı bir ağırlık bırakır.