İkinci Dünya Savaşı'nın yaralarının henüz kapanmadığı 1940'lı yıllarda, Jersey Adası'nın ıssız bir köşesinde duran büyük bir konak... Alejandro Amenábar'ın yönettiği bu yapım, atmosferini ilk kareden itibaren özenle inşa eder ve izleyiciyi bırakmaz. Nicole Kidman, kocasını savaşta yitirmiş, iki çocuğunu tek başına büyüten Grace rolünde neredeyse ekrana kazınmış gibi duruyor. Çocukların güneş ışığına karşı taşıdığı nadir rahatsızlık, konağın perdelerinin hiçbir zaman tam açılmamasını zorunlu kılıyor; bu durum hem pratik bir sağlık sorunu hem de filmin ruhunu belirleyen metafor olarak işlev görüyor. Karanlık, burada bir tercih değil, bir zorunluluk. Filmin en büyük başarısı, gerilimi dışarıdan gelen bir tehditten değil, bizzat evin içinden, gündelik hayatın kıvrımlarından damıtması. Yeni gelen uşaklar, küçük kızın anlattığı gizemli çocuk, koridorlarda duyulan sesler... Tüm bunlar, akılla açıklanabilir ile açıklanamaz arasındaki ince çizgide dans ediyor. Amenábar, korku türünün ucuz reflekslerine başvurmak yerine, seyircinin zihninde biriken huzursuzluğu tercih ediyor. Görüntü yönetimi kasıtlı olarak loş ve soğuk; müzik ise gerilimi körüklemek yerine onu içselleştiriyor. Kidman'ın performansı da bu tonla tam bir uyum içinde: Kırılgan ama inatçı, sevgi dolu ama kontrolcü. Gotik gerilim severlerin ve hikâye anlatımına değer veren izleyicilerin listesinde kesinlikle yer alması gereken bir film.