Montmartre'ın dar sokaklarında, Paris'in büyülü ışığı altında yaşayan Amélie Poulain, dünyayla arasına görünmez bir cam koymuş biridir. Garip bir çocukluk, mesafeli bir baba ve erken kaybedilen bir anne... Tüm bu gölgeler, onu kendi kafasının içinde kurduğu renkli ve tuhaf bir sığınağa hapseder. Café des 2 Moulins'de garsonluk yapan bu küçük kadın, müşterilerinin hayatlarına dikkatlice bakar, şeker kırıltılarından zevk alır, insanları sessizce gözlemler; ama bir türlü hayatın tam ortasına adım atamaz. Jean-Pierre Jeunet'nin bu masalsı yapıtı, yalnızlığı romantizme dönüştürme konusunda sinemanın en ustalıklı örneklerinden biri olarak kabul edilir. Gerçekçilikle büyünün iç içe geçtiği bir Paris sunuyor film bize; ama bu Paris bir turist kartpostalı değil, aksine sıcak, soluklu, neredeyse nefes alıp veren bir şehir portresi. Audrey Tautou'nun içten ve büyüleyici performansı, Amélie'yi hem kırılgan hem de inatçı biçimde canlı kılıyor. Filmin ruhunda derin bir iyilik duygusu var. Amélie başkalarının hayatlarını düzeltmeye, küçük mucizeler yaratmaya çalışırken kendi mutluluğunu hep ertelemektedir. Bu çelişki, yapıtın en insani yerine dokunuyor; çünkü başkalarına vermeyi öğrenmiş ama almayı unutmuş pek çok insan kendini bu karakterde tanıyacak. Bruno Coulais ve Yann Tiersen'in büyüleyici müziği ise görüntülerden bağımsız bir atmosfer yaratıyor; filmi izledikten sonra uzun süre kafanızda kalmaya devam ediyor. Amélie, sinema tarihinin en içten aşk hikayelerinden birini anlatırken aynı zamanda hayata katılmanın cesaret istediğini de fısıldıyor. Nostaljik, hafif ve şiirsel bir deneyim arayan izleyici için biçilmiş kaftan.