Marjane Satrapi'nin kendi çizgi romanından beyazperdeye uyarlanan Persepolis, siyah-beyaz animasyonun zarif sadeliği içinde son derece ağır bir hikâye anlatır. 1979 İran Devrimi'nin hemen arifesinde, Tahran'da büyüyen küçük Marjane'ın gözünden şekillenen bu dünya; idealizmin yerini korkuya bıraktığı, sokakların sloganlarla dolup taştığı, çocukluğun ise farkında olmadan bittiği bir dönemin portresidir. Filmin en çarpıcı yanı, siyasi tarihi soğuk bir belgesel mesafesinden değil, bir çocuğun hem meraklı hem de savunmasız bakışıyla aktarmasıdır. Marjane büyüdükçe ülkesi de dönüşür; İslam Cumhuriyeti'nin kuralları gündelik hayatı kuşatır, savaşın gölgesi büyür. Ailesinin onu Avusturya'ya göndermesiyle birlikte film yeni bir boyut kazanır: Yabancı bir kültürde kimliğini arayan, ne tamamen Avrupalı ne de tam anlamıyla İranlı hissedebilen bir genç kadının iç dünyası. Persepolis, kimlik ve aidiyet meselesini evrensel bir dille ele alırken totaliter baskı altında hayatta kalmaya çalışan bir neslin tanıklığını da üstlenir. İsyan, kayıp, özgürlük özlemi ve aile bağı gibi temalar, animasyonun stilize estetiğiyle buluştuğunda beklenmedik bir duygusal yoğunluk doğurur. İzleyiciyi hem tarihsel hem kişisel bir yolculuğa çeken bu yapım, seyredildikten sonra uzun süre zihinlerde kalan türden bir eser olarak öne çıkar.