İtalyan sinemasının en özgün seslerinden biri olan Mario Monicelli, insanın gülürken neden içinin sıkıştığını merak ettiği türden bir şaheser bırakmış ardında. 1975 yapımı bu film, İtalya'da o denli büyük yankı uyandırmış ki "commedia all'italiana" geleneğinin zirve noktalarından biri olarak tarihe geçmiştir; ama bunu yalnızca komedi yapmakla değil, komedinin içine hayatın tüm ağırlığını ustaca yerleştirerek başarmıştır. Floransa sokaklarında birbirini onlarca yıldır tanıyan birkaç orta yaşlı erkeğin hikayeleri üzerine kurulu bu yapım, ilk bakışta sıradan bir çılgınlık şenliği gibi görünebilir. Bar sahibi, gazeteci, mimar, çökmüş bir soylu ve sonradan gruba katılan bir profesör... Birbirinden farklı bu insanları bir arada tutan şey ne iştir ne de zorunluluk; sadece o eski, derin ve biraz da çocuksu arkadaşlık bağı. Onların şakacılığı yalnızca eğlence değil, bir varoluş biçimi, hayatın sıkıştırıcılığına karşı geliştirdikleri ortak bir direniş dili. Monicelli bu karakterleri ne yüceltir ne de yargılar. Hepsi kırıklıkları, hayal kırıklıkları, orta yaşın getirdiği yorgunlukla yaşayan sıradan insanlardır. Ama bir araya geldiklerinde bir şey olur; dünya biraz daha katlanılır hale gelir. Ugo Tognazzi, Philippe Noiret, Gastone Moschin ve diğer isimlerin oluşturduğu kadro, bu dengeyi inanılmaz bir doğallıkla taşır perdeye. Kimse öne çıkmaz, kimse geri planda kalmaz; bu gerçek anlamda bir topluluk oyunculuğudur. Toskana manzaraları, kalabalık masalar, ortak kahkahalar... Bunların altında sürekli akan sessiz bir hüzün vardır. Zaman geçmektedir, bedenler yorulmaktadır ve bazı şeyler geri gelmeyecektir. Film bu gerçeği seyirciye doğrudan söylemez; sadece hissettirir. Gülerken birden duraksadığınız, ne olduğunu tam anlayamadığınız o tuhaf anı yaratmayı başarır. Bir erkek dostluğunun anatomisini çıkarmak isteyenler için, ya da sadece iyi bir filmin yapılabileceğinin en güzel kanıtlarından birini görmek isteyenler için bu film hâlâ pek çok şeyin ötesinde duruyor.