Paweł Pawlikowski'nin bu sessiz ve derin filmi, yalnızca bireysel bir kimlik arayışını değil, Polonya'nın kırılgan tarihsel hafızasını da perdeye taşıyor. 1960'ların donuk kış atmosferinde, bir manastırda büyümüş genç bir kadının hikâyesi anlatılıyor. Tanrı'ya adanmış bir yaşamın eşiğinde duran Anna, yemin etmeden önce tek yaşayan akrabası olan teyzesiyle buluşuyor. Bu buluşma, onun kendi adını, kendi geçmişini ve asıl olarak kendi varlığını sorgulamasına yol açacak bir yolculuğun fitilini ateşliyor. Film, siyah-beyaz görüntüleriyle neredeyse bir resim gibi işliyor. Her kare, sanki dikkatle yerleştirilmiş; karakterler çoğunlukla kadrajın alt yarısında bırakılmış, üstlerinde ağır bir boşluk asılı duruyor. Bu estetik tercih rastlantısal değil; inancın mı yoksa özgürlüğün mü daha büyük bir yük oluşturduğunu soran filmin varoluşsal sorusunu görsel olarak da hissettiriyor. Agata Trzebuchowska'nın neredeyse hiç kırılmayan bakışları ve Agata Kulesza'nın yorgun ama hırçın performansı, iki zıt dünyayı aynı karede buluşturuyor. Biri henüz biçimlenmekte olan bir inanç, diğeri o inancı çoktan yitirmiş bir hayat. İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesi altında şekillenmiş bir ülkede, kimliğin nasıl hem korunabildiğini hem de nasıl çalınabildiğini anlatan bu film, izleyiciyi büyük sorularla baş başa bırakıyor. Cevap aramaktan çok, doğru soruyu sormayı öğreten türden bir sinema deneyimi sunuyor.