İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinin üzerinden bir yıl geçmiştir. Peggy Carter, S.S.R.'da masa başına mahkûm edilmiş, yeteneklerinin çok altında işler yapmaya zorlanmaktadır. Etrafındaki erkekler onu ya görmezden gelir ya da ciddiye almaz; ona biçilen rol, telefon açmak ve kahve getirmektir. Oysa bu kadın, tarihin seyrini değiştiren bir savaşın tam ortasında Steve Rogers'ın yanında savaşmıştır. Marvel'ın kısa film serisi "One-Shot"lar içinde Ajan Carter, yalnızca on beş dakikaya sığdırılmış ama son derece özlü ve etkili bir hikâye sunuyor. Louis D'Esposito'nun yönettiği bu kısa, bir süper kahraman masalı değil; aksine cinsiyetçiliğin demir kafesine hapsolmuş bir savaşçının kendi hikâyesini kendi elleriyle yazma çabasının anlatısı. Peggy Carter'ın karşılaştığı engeller, büyük kötülerin planları değil, gündelik önyargılar ve kurumsal körlüktür. Bu yönüyle film, MCU evreninde alışılmadık derecede gerçekçi ve yere basan bir zemine oturuyor. Hayley Atwell, bu kısa süreye adeta bir karakter senfonisi sığdırıyor. Bakışlarındaki kararlılık, hareketlerindeki zarafet ve sahne sahne büyüyen öfkesi, Peggy Carter'ı ekranda görünce neden bu denli sevildiğini bir kez daha kanıtlıyor. Filmde aksiyon sahneleri var ve bunlar küçük bütçeli bir kısa film için şaşırtıcı derecede düzgün kurgulanmış; ancak asıl vurucu olan, Atwell'in sessiz anlarında söyledikleridir. Yapım, ilerleyen yıllarda bir diziye dönüşecek olan Ajan Carter'ın adeta prova sahnesi işlevi görüyor. Karakterin potansiyelini, dünyasının renklerini ve taşıyabileceği tematik ağırlığı bu kısa süre içinde seziyorsunuz. Dönemin atmosferi, kostümler ve sahne tasarımı, kırık bir noir havasıyla MCU'nun parlak dünyası arasında dengeli bir yerde duruyor. On beş dakika boyunca hem güldürüyor hem düşündürüyor hem de arkanıza yaslanıp "daha fazlasını istiyorum" dedirtiyor. Bu tür kısa filmler çoğunlukla birer dolgu malzemesi olarak görülür; Ajan Carter ise tam tersine, izledikten sonra zihinlerde yer açan, karakterinin hakkını fazlasıyla veren nadir örneklerden biri.