Bir kuyruklu yıldızın Dünya'nın atmosferinden geçtiği o nadir gecede, sekiz eski arkadaş sıradan bir akşam yemeği partisi için bir araya gelir. Şarap kadehlerinin tokuştuğu, eski hatıraların yeniden canlandığı samimi bir ortam hâkimdir başlangıçta. Ama kısa süre sonra tüm cep telefonları bozulur, bölgedeki elektrikler kesilir ve masadaki neşeli sohbet yerini tedirgin bir sessizliğe bırakır. James Ward Byrkit, bu düşük bütçeli ama akıl almaz derecede etkili filminde, bilim kurgunun en kadim sorularından birini — gerçekliğin ne kadar kırılgan olduğunu — sıradan bir ev ortamına taşır. Kuantum fiziği ve paralel evren kavramları, soyut birer akademik tartışma olmaktan çıkıp karakterlerin arasındaki güven, kıskançlık ve geçmiş kırgınlıklarla iç içe geçer. Film, bize yabancılaşmanın en korkunç biçiminin tanımadığımız varlıklardan değil, en yakın bildiklerimizden gelebileceğini fısıldar. Doğaçlama oyunculuğun verdiği ham gerçekçilik sayesinde kamera sallanır, diyaloglar aksak ve doğaldır; bu da izleyiciyi bir an için kurgu izlediğini unutturacak kadar içine çeker. Paranoya yavaş yavaş masaya oturur ve bir daha kalkmaz. Coherence, büyük prodüksiyon gösterişine ihtiyaç duymadan insanın kimlik duygusuyla, başkalarına duyduğu güvenle ve en temelde kendisiyle yüzleşmesini sağlayan nadir türden bir film. Bilim kurgu sevmesek de, gerilimin altındaki varoluşsal soru bizi uzun süre bırakmaz.