Angelina Jolie'nin yönetmen koltuğuna geçtiği bu yapım, gerçek bir hayat hikayesini beyazperdeye taşırken insanın dayanma sınırlarını test eden bir iç yolculuğa dönüşüyor. Louis Zamperini'nin hikayesi, sıradan bir biyografi anlatısının çok ötesine geçiyor; çünkü bu adam, hem barış hem de savaş döneminde kendini var etmek için durmaksızın savaşmak zorunda kalan biri. Her şey bir olimpiyat pisti üzerinde başlıyor. 1936 Berlin Olimpiyatları'nda genç Zamperini, dünyanın gözleri önünde koşuyor ve o son vuruşla Adolf Hitler'in dikkatini bile çekiyor. Ayakları altındaki pistlerden Pasifik'in engin sularına uzanan yol ise çok kısa sürede çiziliyor. İkinci Dünya Savaşı'nın içine sürüklenen Zamperini, bir B-24 bombardıman uçağıyla görevin ortasında okyanus üzerinde mahsur kalıyor ve haftalarca süren bir hayatta kalma mücadelesinin içine düşüyor. Denizin ortasında, köpek balıklarıyla kuşatılmış bir salın üzerinde geçen günler, insanın ruhunu ve bedenini aynı anda sınayan bir çeşit sessiz işkenceye dönüşüyor. Jack O'Connell, Zamperini'yi hem fiziksel hem duygusal katmanlarıyla inandırıcı biçimde canlandırıyor. Japon gardiyan rolündeki MIYAVI ise sahnelere tüyler ürpertici bir gerilim katıyor. Film boyunca asıl sorulan soru şu: Bir insan ne kadar kırılmadan durabilir? Jolie bu soruyu görsel bir şiirsellikle işliyor; dramayı histrionik bir gösteriye dönüştürmeden, sadece karakterin gözlerinden akan duyguyla anlatıyor. Umut, irade ve onurun yitirilmeyeceği inancı üzerine kurulu bu hikaye, izleyiciyi koltukta salt bir seyirci olarak bırakmıyor; içine çekiyor ve serbest bırakmıyor.