Bazı hayatlar, düzelmeden önce tamamen dağılmak zorunda kalır. Cheryl Strayed'in hikayesi de tam olarak böyle bir yerden başlıyor: annesini kaybetmiş, evliliği çökmüş, kendini yıkıma sürüklemiş bir kadının, bu enkaz üzerinden ayağa kalkma çabası. Ama Yaban, bir iyileşme masalını beklediğiniz o tanıdık sıcaklıkta sunmuyor bunu. Çok daha sert, çok daha naif ve bir o kadar da dürüst bir yerde duruyor. Jean-Marc Vallée'nin yönetmenliğiyle şekillenen bu film, Strayed'in gerçek anılarından yola çıkarak Pasifik Kıyı Yolu'nun yaklaşık 1.800 kilometrelik devasa güzergahına adım atıyor. Hiçbir deneyimi olmayan, sırtında taşıyamayacağı kadar ağır bir çantayla yola çıkan bir kadının bu yürüyüşü, aslında coğrafi bir yolculuktan çok içsel bir hesaplaşmanın sahneye konuluşu. Vahşi doğa burada hem bir engel hem de bir ayna işlevi görüyor. Reese Witherspoon, bu rolde kariyerinin en cesur performanslarından birini sergiliyor. Strayed'i ne bir kahraman ne de bir kurban olarak çizmiyor; sadece bir insan olarak, tüm kırık yerleriyle birlikte. Laura Dern'in canlandırdığı anne figürü ise filmde geçmişle şimdinin arasında bir köprü kuruyor ve sahnelere taşıdığı sıcaklıkla izleyiciyi derinden etkiliyor. Vallée'nin kesintisiz akan, bellek kırıntılarıyla örülü anlatım biçimi zaman zaman seyirciyi de o dağlık arazide yürür gibi hissettiriyor. Yorucu, bunaltıcı ama aynı zamanda nefes kesen bir deneyim. Kayıpla, suçlulukla ve kendini affetmeyle hesaplaşmak isteyenler için Yaban, sıradan bir yol filminin çok ötesinde duruyor.