Vietnam savaşının bıraktığı yaralar, sinema tarihinde pek çok kez beyazperdeye taşındı; ancak Adrian Lyne'ın 1990 yapımı bu filmi, o yaraları çok daha iç karartıcı ve soyut bir biçimde ele alıyor. Tim Robbins'in canlandırdığı Jacob Singer, savaştan dönen ve New York'ta posta dağıtıcısı olarak hayatını sürdürmeye çalışan bir Vietnam gazisi. Gündelik yaşamı dışarıdan sıradan görünse de içinden çöküyor; metro vagonlarında gördüğü tanımsız figürler, karanlık koridorlarda beliren varlıklar ve parçalanmış anılar onu yavaş yavaş içine çekiyor. Lyne, burada bir korku filmi yapmaktan çok zihnin nasıl bir savaş alanına dönüşebileceğini araştırıyor. PTSD'yi klinik bir terim olarak değil, bedenin ve ruhun yaşadığı gerçek bir çözülme olarak aktarıyor. Halüsinasyonlar o kadar ustalıkla kurgulanmış ki izleyici de Jacob gibi neyin gerçek neyin kuruntu olduğunu bir türlü kestiremez hale geliyor. Bu belirsizlik, filmi sıradan bir gerilimden ayıran en güçlü unsur. Danny Aiello'nun sıcak ve neredeyse huzur veren kiropraktör performansı, filmin kasvetli atmosferinde nadir anlık soluklanma noktaları sunuyor. Görsel dil ise endişe verici ama şiirsel; soğuk, yıpranmış bir 1970'ler New York'u arka plan olarak kullanılırken hikaye giderek daha ruhani ve felsefi bir zemine kayıyor. Dehşetin Nefesi, seyirciye sıkıntı veren türden bir film; ama bu sıkıntı boşuna değil. İzledikten sonra zihinlerde uzun süre kalan, sorgulatmaya devam eden cinsten bir yapıt.