Yas, suçluluk ve tükenmişliğin psikolojik bir kabusa dönüştüğü bu Avustralya yapımı, modern korku sinemasının en özgün örneklerinden biri olarak yerini sağlamlaştırdı. Jennifer Kent, ilk uzun metrajlı filminde hem yönetmenlik hem de senaristlik koltuğuna oturarak Polanski'nin kapalı mekân gerilimlerini çağrıştıran, ama son derece kişisel bir hikâye kurguluyor. Eşini altı yıl önce trafik kazasında kaybeden Amelia, oğlu Samuel'le yorucu ve yalnız bir yaşam sürmektedir. Samuel'in kontrolsüz öfke nöbetleri, uyku bozuklukları ve hayali canavarlarla yoğun takıntısı, annenin hâlihazırda incelmiş olan sinir sistemini iyice aşındırmaktadır. Bir gece evde keşfettikleri "Mister Babadook" adlı gizemli bir çocuk kitabı, bu kırılgan dengeyi kalıcı biçimde sarsar. Filmin asıl gücü, korku öğelerini gerçek bir psikolojik ağırlıkla harmanlama biçiminden geliyor. Babadook yalnızca bir canavar değil; bastırılmış acının, kabul edilemeyen duyguların ve anne-oğul arasındaki karmaşık bağın dışavurumu. Essie Davis, Amelia'yı inanılmaz bir içtenlikle canlandırıyor; gözlerindeki yorgunluk ve çaresizlik, filmin atmosferini diyaloglardan çok daha fazla kuruyor. Küçük Noah Wiseman ise sinir bozucu ve sevimli arasındaki ince çizgide nefes kesen bir denge kuruyor. Jennifer Kent, beyaz perdeye alışılmış hayalet öyküsü yerleştirmek yerine yas sürecinin nasıl bir insanı içten kemirdiğini anlatmayı tercih ediyor. İzleyiciyi hem korkutan hem de derinden hüzünlendiren nadir filmlerden.