Bazı insanlar emekliliği hak eder. Bazıları ise sadece ara verir. John Wick, yıllarca suç dünyasının en karanlık köşelerinde iş yapmış, sonra bir şekilde dışarı çıkmayı başarmış bir adamın hikâyesi. Onu durduran ne yasa ne de vicdan olmuştur; sıradan bir insan gibi sevmeye başlaması, bir kadınla tanışması ve nihayetinde onu kaybetmesidir. Karısının ölümünün ardında kalan tek şey, ona son bir veda hediyesi olarak bırakılan küçük bir köpektir. Bu köpek, acıyı taşımanın bir yoluydu. Ta ki o da gidene kadar. Chad Stahelski, dövüş koreografisi geleneğinden gelen bir yönetmen olarak aksiyonu sinemanın merkezine yerleştiriyor; ama bunu soğuk ve mekanik bir şekilde değil, neredeyse ritüelistik bir titizlikle yapıyor. Ekranı dolduran her sahne, John Wick'in kim olduğu sorusunun cevabını biraz daha derinleştiriyor. Keanu Reeves bu rolde konuşmaktan çok var olarak oynuyor; az sözle, yoğun bir sessizlikle karakteri taşıyor ve bu tercih filmin ruhuna mükemmel oturuyor. Filmin dünyası da başlı başına bir karakter gibi. New York'un altında işleyen, kendine özgü kuralları ve ekonomisi olan gizli bir suç ekosistemi var ve izleyici bu evrene ilk kez adım atıyor. Rus mafyasının hiyerarşisi, tetikçiler arasındaki tuhaf onur kodları, kasvetli oteller ve arka kapı anlaşmaları, gerçekçilikten uzak ama kendi içinde tutarlı bir atmosfer kuruyor. İntikam filmleri genellikle öfkenin doğrudan bir dışavurumudur. Bu film ise öfkeyi bir matemin içinden süzerek sunuyor. Ve bu fark, onu türünün çok ötesine taşıyan şey.