Delhi'nin muhafazakâr bir ailesinde büyümüş Rani, hayatını hep başkalarının beklentileri doğrultusunda şekillendirmiş, kendi sesi henüz hiç duyulmamış bir kadındır. Düğününe sayılı günler kala nişanlısından aldığı ret haberi onu yıkabilirdi; ancak Vikas Bahl'ın bu sıradışı yolculuk hikâyesinde tam da bu kırılma anı, beklenmedik bir özgürleşmenin fitilini ateşler. Rani'nin Paris ve Amsterdam'a uzanan balayı yolculuğuna tek başına çıkma kararı, ilk bakışta çılgınca görünse de filmin ruhunu besleyen asıl cesaret tam da buradan doğar. Kangana Ranaut, karakterin kırılganlığını ve içindeki dönüşümü o kadar doğal bir performansla yansıtır ki Rani'nin her şaşkınlığı, her gülümsemesi, her hafif utancı seyirciye doğrudan geçer. Yabancı bir şehirde yolunu kaybeden, alışkın olmadığı özgürlükle yüzleşen bu kadının portresi, klişe bir "kendini bul" anlatısına değil, gerçek bir iç hesaplaşmaya dönüşür. Film, Avrupa sokaklarının renkli atmosferini ve orada kurulan taze dostlukları, Rani'nin kendi sınırlarını fark etmesinin bir aracına dönüştürür. Komedi ve drama arasındaki denge ustalıkla kurulmuş; izleyici gülerken düşünür, eğlenirken bir şeylerin içinde sessizce yerleştiğini hisseder. Hint sinemasının zaman zaman hapsolduğu kalıpları kıran bu yapım, kadın kimliğine ve özerkliğine dair söyleyeceklerini ne slogana ne melodrama sığdırır; bunu yaşatır.