Rodrigo Cortés'in bu İspanyol yapımı psikolojik gerilimi, sinema tarihinin en cesur mekan tercihlerinden birini öne sürerek perdede boy gösteriyor: filmin neredeyse tamamı, toprağın derinliklerinde, dört duvarı tahtadan ibaret bir tabutun içinde geçiyor. Irak'ta kamyon şoförü olarak görev yapan Amerikalı Paul Conroy, bir saldırının ardından gözlerini açtığında kendini bu karanlık ve dar cehennemin içinde buluyor. Yanında yalnızca bir çakmak ve bir cep telefonu var. Cortés, bu kısıtlılığı bir zaaf olarak değil, tam tersine filmin en büyük silahı olarak kullanıyor. Tek bir mekânda, tek bir oyuncuyla nefes kesen bir gerilim inşa etmek hem yönetmenlik hem de oyunculuk açısından son derece iddialı bir tercih. Ryan Reynolds ise bu zorlu sınavdan yüzünün akıyla çıkıyor; panik, umutsuzluk, öfke ve tükeniş arasında gidip gelen bir karakteri inandırıcı bir içtenlikle canlandırıyor. Film, klostrofobinin sınırlarını zorlayan atmosferiyle izleyiciyi neredeyse fiziksel olarak rahatsız ediyor. Tabutun duvarları ekranı daraltırken, Paul'ün dışarıyla kurduğu iletişim çabaları insani sistemlerin soğukluğunu, bürokrasinin çaresizleştirici yüzünü gözler önüne seriyor. Bu yüzden Toprak Altında yalnızca bir hayatta kalma hikayesi değil; aynı zamanda bireyin kalabalık dünyada nasıl yalnız kalabileceğine dair kasvetli bir tablo. Yüksek kaygı eşiği olan ya da kapalı alanlardan rahatsız olan izleyiciler için uyarı niteliğinde söylemek gerekir ki bu film gerçek anlamda bunaltıcı. Ancak tam da bu yüzden sıradan gerilim kalıplarının çok ötesine geçiyor.