MS 4. yüzyıl İskenderiyesi, yalnızca bir şehir değil; dünyanın entelektüel belleğini barındıran, farklı inançların ve medeniyetlerin kesiştiği kırılgan bir denge noktasıdır. Alejandro Amenábar, bu coğrafyayı ve dönemi yalnızca bir tarih dersi olarak değil, evrensel bir çöküşün sahnesi olarak perdeye taşır. Hikâyenin merkezinde Hipatya vardır. İskenderiye Kütüphanesi'nde ders veren, gökyüzünü sorgulayan, matematiği ve felsefeyi hayatının özüne yerleştirmiş bir kadın. Rachel Weisz, bu rolü hem entelektüel derinlik hem de insani kırılganlıkla canlandırıyor; izleyiciyi karaktere yabancı bırakmıyor. Çevresindeki öğrenciler, köleler ve yöneticilerle örülen ilişkiler ağı ise dönemin toplumsal yapısını ustalıkla yansıtıyor. Ancak İskenderiye değişmektedir. Hristiyanlık hızla yayılır, eski inançlarla çatışmalar sokaklara taşar, bilginin evi olan kütüphane giderek artan bir tehdidin gölgesinde kalır. Amenábar, bu dönüşümü ne salt bir din eleştirisi ne de basit bir iyi-kötü çatışması olarak sunuyor. Daha çok iktidarın, kolektif öfkenin ve korkunun aklı nasıl köşeye sıkıştırdığını soruyor. Agora, bilim tarihinin trajik bir sayfasını insani duygularla harmanlayan, nadir bulunan türden bir yapım. Yalnızca geçmişe bakarak bugüne dair rahatsız edici sorular sormaktan çekinmiyor. Tarihi bir kadının hikâyesini anlatırken aynı zamanda hoşgörü, akıl ve özgürlük üzerine derin bir meditasyona dönüşüyor.