Açık denizin uçsuz bucaksız yalnızlığında başlayan bir yolculuk, zamanla insanın aklını zorlayan varoluşsal bir karabusara dönüşüyor. Jess, otistik oğluyla zor bir yaşam süren ve içsel çalkantılarını belli belirsiz taşıyan bir kadın. Birkaç arkadaşıyla çıktığı tekne gezisi, Florida kıyılarından uzaklaşıp Karayip Denizi'nin derinliklerine dalarken şiddetli bir fırtınayla kesintiye uğruyor. Tekneleri alabora olan grup, tam zamanında beliren gizemli bir transatlantik gemiye sığınmak zorunda kalıyor. Ama bu kurtuluş değil; aksine, asıl çöküşün başlangıcı. Christopher Smith, anlatısını yalnızca hayatta kalma gerilimi üzerine kurmak yerine çok daha karanlık ve felsefi bir zemine taşıyor. Zaman döngüsü teması, burada basit bir kurgu numarası olarak değil; suç, ceza ve kaçınılmazlık üzerine derin bir alegorinin taşıyıcısı olarak işlev görüyor. Sisifos mitinden izler taşıyan bu yapı, izleyiciyi her sahnede "bir önceki ne zaman yaşandı?" sorusuyla baş başa bırakıyor. Melissa George, filmin omurgasını tek başına sırtlıyor. Onun performansı sayesinde Jess hem sempatik hem de giderek tüyler ürpertici bir figüre dönüşüyor. Geminin ıssız koridorları, tekrar eden imgeler ve seyircinin kafasını dumanlayan kronoloji, atmosferi sürekli gergin tutuyor. Korku sevenlerin değil, kafasını çalıştırmayı seven ve bir filmin ardından saatlerce düşünmeye devam etmekten keyif alan izleyicilerin tam arayışına cevap veren, özgün ve cesur bir yapım.