Zihni gerçekten düşünen bir makine, sadece düşünüyormuş gibi yapan bir makineden nasıl ayırt edilir? Alex Garland'ın yönetmen koltuğuna ilk kez oturduğu bu yapıt, tam da bu soruyu sorarak başlıyor ve izleyiciyi hiç rahat bırakmadan sonuna taşıyor. Genç bir yazılımcı olan Caleb, çalıştığı teknoloji devinin CEO'su Nathan'ın ücra dağ evinde bir hafta geçirmek üzere davet edilir. Ancak bu davet, sıradan bir ödülden çok daha karmaşık bir şeyin kapısını aralar. Nathan, insansı görünümlü bir yapay zeka olan Ava'yı yaratmıştır ve Caleb'den bu varlıkla bire bir görüşmeler yaparak onun gerçek anlamda bilinç taşıyıp taşımadığını değerlendirmesini ister. Üç karakter, birbirinden yalıtılmış bu minimalist mekânda bir arada sıkışıp kalır; cam duvarlar, gözetleme kameraları ve süregelen bir gerilimle çevrili bu atmosfer, izleyiciye klostrofobik bir his verir. Garland, yapay zeka temini bir aksiyon zeminine oturtmak yerine felsefi bir odaya hapseder. Kim manipüle ediyor, kim ediliyordur? Güç kimin elindedir ve bu güç her an değişebilir mi? Alicia Vikander, Ava rolünde hem mekanik hem de inanılmaz ölçüde insani bir denge kurarken Oscar Isaac, Nathan'ı karizmatik ama rahatsız edici bir egoyla canlandırır. Domhnall Gleeson ise seyircinin gözleri olarak işlev görür; onun şüpheleri, bizim şüphelerimizdir. Teknoloji çağının varoluşsal kaygılarını modern bir寓言 gibi işleyen bu film, sizi izledikten sonra ekranlara, algoritmalara ve hatta kendinize farklı gözlerle baktırır. Cevap vermekten çok soru üretmek üzere kurulmuş bu yapı, onu sıradan bir bilim kurgu deneyiminin çok ötesine taşır.