David Fincher'ın sineması, insanın kendi zihnine yabancılaşma anını yakalamakta eşsizdir. 1997 yapımı bu gerilim, tam da bu yeteneğin doruk noktalarından birini oluşturur. San Francisco'nun soğuk ve steril mimarisi içinde, her şeyi kontrol etmeye alışkın bir iş insanının hikâyesini anlatır. Nicholas Van Orton, servetine, düzenine ve mesafeli yaşam biçimine sıkı sıkıya sarılmış, duygusal bağlardan özenle kaçınan bir adamdır. Ta ki kardeşi Conrad'ın doğum günü hediyesi hayatına girinceye kadar. Hediye sıradan değildir: Bir şirketin sunduğu, tam olarak ne olduğu tarif edilemeyen bir "oyun" deneyimi. Ve bu oyun bir kez başladığında, gerçekle kurgunun sınırı giderek bulanıklaşır. Fincher, seyircisini karakteriyle birlikte bir güvensizlik sarmalına çeker; her sahne bir öncekinin zeminini oynar, her cevap yeni sorular doğurur. Michael Douglas burada alışılageldik kahraman kalıplarından sıyrılır. Bir kurtuluş değil, aşınma süreci izliyoruz; kontrol illüzyonunun parça parça dağılışını. Fincher'ın görsel dili ise buna mükemmel eşlik eder: Donuk renk paleti, klaustrofobik çerçeveler ve Harris Savides'in ışık tasarımıyla şekillenen o kendine özgü atmosfer, seyirciye rahatsız edici bir uyanıklık hissi verir. Paranoya, kimlik ve güç üzerine keskin sorular soran bu film, gerilim türünün kalıplarını zekice kullanırken onların çok ötesine geçmeyi başarır. Fincher hayranları için vazgeçilmez, gerilim sinemasına yeni başlayanlar için ise mükemmel bir kapı aralayıcıdır.