Kapadokya'nın uçsuz bucaksız kayalıkları arasında, karın altına gömülmüş bir otelde geçen bu film, Nuri Bilge Ceylan'ın sinemaya bakışını doruk noktasına taşıyan bir eser olarak Türk sinemasının belleğine kazınmıştır. Cannes'dan Altın Palmiye ile dönen yapıt, yalnızca bir ödül listesinin parçası olmaktan çok öte; insanın kendini nasıl gördüğü ile gerçekte nasıl olduğu arasındaki derin uçurumu ustalıkla soruşturan bir karakter çalışması. Haluk Bilginer'in hayat verdiği Aydın, emekliliğinin ardından atalarından kalma otele yerleşmiş, köşe yazıları kaleme alan ve bir gün mutlaka yazacağını söylediği kitabı sürekli erteleyen bir adam. Kış bastıkça dışarıyla bağlantısı azalıyor, otelin dört duvarı arasında genç karısı Nihal ile kız kardeşi Necla'yla birlikte sıkışıp kalıyor. Asıl yolculuk buradan başlıyor: Dışarıya kapalı bir mekân, birbirine mahkûm insanlar ve söylenemeyen her şeyin yavaş yavaş su yüzüne çıkışı. Ceylan, diyaloğu bir silah gibi kullanıyor. Karakterler saatlerce konuşuyor ama her cümle aslında başka bir şeyi söylüyor; kibarca başlayan tartışmalar, yılların birikmiş ağırlığını taşıyan hesaplaşmalara dönüşüyor. Kışın dondurucu sessizliği bu gerilimi daha da yoğunlaştırıyor. Aydın'ın entelektüel özgüveni ile ahlaki körleşmesi arasındaki mesafeyi fark etmek, izleyiciyi kendi sorgusuna da sürüklüyor. Sabır isteyen ama karşılığını fazlasıyla veren bu film, bittiğinde insanın içinde uzun süre oturuyor.