Xavier Dolan'ın filmografisinde özel bir yeri olan Mommy, Kanada sinemasının son yıllarında ürettiği en cesur, en ham ve en duygusal çalışmalardan biri olarak öne çıkıyor. Yalnızca yirmi beş yaşındayken bu filmi çeken Dolan, annelik, bağlılık ve sistemin bireyler üzerindeki ezici gücü gibi evrensel temaları Quebec'in banliyö dokusuna işleyerek olağanüstü bir sinematik deneyim ortaya koymuş. Filmin merkezinde, her şeye rağmen ayakta durmaya çalışan bir anne ile dünyayla barışamayan, öfkesini kontrol edemeyen bir genç oğlun ilişkisi yatıyor. Bu ilişki ne idealize edilmiş bir anne sevgisi sunuyor ne de salt bir trajedi olarak kurgulanıyor. Dolan, gerçekliği tüm pürüzleri ve çelimleriyle ekrana taşıyor; anne ile oğlu arasındaki köprünün hem ne kadar sağlam hem de ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor. Filmin en dikkat çekici teknik tercihi, 1:1 kare oranıyla çekilmesidir. Sanki bir anlık fotoğraf gibi sıkışık, neredeyse klostrofobik bu görüntü dili, karakterlerin içinde bulunduğu varoluşsal tıkanmışlığı fiziksel bir his olarak seyirciye aktarıyor. Bu tercih, sıradan bir estetik kapristen çok filmin anlatısıyla bütünleşmiş derin bir dramatik araç işlevi görüyor. Ve tam da beklenmedik anlarda bu çerçeve değiştiğinde, seyircinin nefesinin kesildiğini hissediyorsunuz. Anne Dorval ve Antoine Olivier Pilon'un ekrandaki kimyası filmi ayakta tutan en güçlü unsur. Dorval, Diane'i aşırı duygu yüklü ama asla abartılı olmayan bir oyunculukla canlandırıyor; Pilon ise çoğu deneyimli oyuncunun başaramayacağı bir içtenlikle Steve'e hayat veriyor. Suzanne Clément'ın sessiz ama son derece etkili performansı ise bu ikiliyi tamamlayan üçüncü bir ses gibi tınlıyor. Mommy, izledikten sonra zihinde uzun süre dolaşan türden bir film. Sevginin gücünü ve sınırlarını, toplumun kırılgan bireylere nasıl davrandığını ve bir insanın başka bir insan için ne kadar dayanabileceğini sorgulatan bu yapıt, Dolan'ın sinemasının özünü taşıyor: Aşırılık ve hassasiyet arasında titrek ama kararlı bir denge.