Sahra'nın üzerinde ağır ağır süzülen bir kum fırtınası gibi, bu film de sizi yavaş ama kaçınılmaz biçimde içine çekiyor. Abderrahmane Sissako, 2012 yılında Mali'nin kuzeyinde yaşanan gerçek olaylardan ilham alarak Timbuktu'yu — tarihsel bir kültür ve bilim merkezi olan bu antik şehri — köktenci silahlı grupların işgali altında gözler önüne seriyor. Hikâyenin merkezinde Kidane adlı bir Tuareg çoban bulunuyor. Eşi, kızı ve yanında çalışan küçük bir çobanla birlikte Timbuktu'nun hemen dışındaki çöl kumları arasında, şehrin giderek koyulaşan gölgesinden uzakta sakin bir yaşam sürdürüyor. Ama şehirde artık her şey değişmiştir: müzik yasaklanmış, kadınlar eldiven ve çorap takmak zorunda bırakılmış, futbol bile suç sayılır hâle gelmiştir. Sissako bu absürd yasakları anlatırken ne öfkeli bir tona ne de didaktik bir tutuma kaçıyor; bunun yerine derin bir hüzün ve yer yer acı bir ironiyle sahneliyor her şeyi. Film, şiddetin değil sessizliğin diline başvuruyor. İşgalin yarattığı tahribatı gösterirken dramayı abartmıyor, aksine sıradan anların içine sinmiş trajediye odaklanıyor. Geniş çöl planları, cansız manzaranın içinde küçük düşmüş insanları görünür kılıyor. Cannes'da ödüle layık görülen, Oscar ve BAFTA adaylıklarıyla uluslararası arenada yankı uyandıran yapıt, bugün hâlâ yakıcı güncelliğini koruyarak insan onurunu ve direnişi merkeze alan en güçlü filmlerden biri olarak duruyor.