Maryland ormanları, efsanelerin ve karanlık hikayelerin gölgesinde yüzyıllardır sessizliğini korumaktadır. 1940'larda bu ormanlarda kaybolan çocukların hikayesi, zamanla yerli halkın dilinden düşmeyen bir kentsel efsaneye dönüşmüştür. İşte üç genç sinema öğrencisi, Blair Cadısı olarak bilinen bu efsaneyi belgelemek için kameralarını ve ses cihazlarını alarak bu gizemli ormana adım atar. 1999 yılında buluntu görüntü türünü neredeyse sıfırdan icat eden bu yapım, sinemanın alışılageldik korkutma dilini baştan aşağı yeniden yazan bir deneydir. Pahalı efektlere, gösterişli sahnelere ya da ekrana yansıyan açık tehditlere ihtiyaç duymaz. Korku burada görünmeyenden, duyulandan ve hayal gücünün karanlık köşelerinde şekillenen belirsizlikten beslenir. Kamera titrer, sesler gece boyunca yoğunlaşır, yön duygusu yavaş yavaş çözülür ve üç genç arasındaki güven zemini sarsılmaya başlar. Pseudo-belgesel formatı filmin can damarıdır. İzleyici kendini bu kayıtları gerçekten izliyor gibi hisseder; stüdyo yapımlarının steril dünyasından uzakta, ham ve kusurlu görüntülerle baş başa kalır. Bu kusursuzluk, paradoks biçimde filmi çok daha gerçekçi kılar. Varoluşsal bir çaresizlik yavaş yavaş her kareye sindiğinde, ormanın içindeki tehdidin doğaüstü mü yoksa zihinsel mi olduğu sorusu izleyicinin aklını kemirmeye başlar. Düşük bütçesiyle sinema tarihinin en yüksek hasılat oranlarından birine ulaşan bu yapım, korku türünün sınırlarını zorladığı kadar sinema dilinin de ne denli esnek olabileceğini kanıtlar.