Yavuz Turgul'un 1996 yılında sinemaseverlerle buluşturduğu Eşkıya, Türk sinemasının dönüm noktalarından biri olarak yerini çoktan almış bir yapıt. Otuz beş yıllık bir hapis sürecinin ardından özgürlüğüne kavuşan Baran, döndüğünde geride bıraktığı dünyanın artık var olmadığını görür; doğduğu köy baraj sularının altında kaybolmuş, zamanın üzerinden acımasızca geçtiği her şeyi silip süpürmüştür. Şener Şen bu rolde yalnızca bir karakter canlandırmaz, bir çağın tanıklığını üstlenir. Yorgun ama onurlu duruşuyla ekrana yansıyan Baran, hem geçmişin hesabını sormaya hem de insanlığından bir şeyler kurtarmaya çalışan biri olarak seyirciyle derin bir bağ kurar. Film, taşranın sessiz acısıyla İstanbul'un gürültülü kaosunu yan yana getirerek iki farklı dünyanın çarpışmasına zemin hazırlar. Uğur Yücel'in hayat verdiği Cumali ile Baran arasında filizlenen beklenmedik yakınlık, yapının duygusal omurgasını oluşturur. Bu ilişki; baba-oğul özlemini, kayıp kuşakların yalnızlığını ve büyükşehrin insanı nasıl savurduğunu ustalıkla yansıtır. Turgul, suç ve gerilim unsurlarını hiçbir zaman seyirliğin ön planına geçirmez. Asıl mesele daima insanın içindeki fırtınadır; ihanet, bağlılık, sevda ve onurun bir arada var olmaya çalışması. Zülfü Livaneli'nin müzikleri de bu atmosferi tamamlayarak filmi yalnızca bir sinema deneyimi olmaktan çıkarır, neredeyse bir duygu seferberliğine dönüştürür.