Charlie Kaufman'ın kaleme aldığı ve Duke Johnson'ın yönettiği bu stop-motion animasyon, yüzeyde sıradan bir iş seyahati hikayesi gibi görünse de aslında modern insanın ruhsal yalnızlığına dair en cesur ve en sancılı anlatılardan birini sunuyor. Michael Stone, müşteri ilişkileri üzerine kitaplar yazmış, alanında saygın bir isim; ama tüm bu başarıların ardında içi boşalmış, dünyayla bağlantısını yitirmiş bir adam var. Cincinnati'deki bir otele yerleştiği gece, her şey değişmeye başlıyor. Filmin en çarpıcı tercihlerinden biri ses tasarımı: Michael'ın etrafındaki herkesin, kadın erkek ayrımı gözetmeksizin aynı sesle konuşması. Bu detay, başlangıçta tuhaf gelse de izledikçe karakterin zihinsel ve duygusal dünyasına dair derin bir şey söylediğini anlıyorsunuz. Yüzler de dahil olmak üzere her şeyde belirgin bir tekdüzelik var; Kaufman bunu hem görsel hem işitsel düzeyde ustalıkla işliyor. Kuklaların plastik yüzleri ve görünür ek yerleriyle gerçekçilikten kaçınan bu estetik, paradoks biçimde karakterlerin iç dünyasını çok daha samimi hissettiriyor. Varoluşsal sıkışmışlık, bağlanma korkusu ve bir anlık sıcaklığın insana neler yaptırabileceği üzerine düşündürüyor. Ne tam anlamıyla kederli ne de rahatlatıcı; izledikten sonra üzerinde uzun süre durmak istediğiniz, huzursuz edici bir güzellik taşıyor. Yetişkin animasyonun ne denli derinlere inebileceğini göstermesi bakımından da ayrıca değerli.