1960 yılında çekilen bazı filmler vardır; üzerinden onlarca yıl geçmesine karşın izleyiciyi sanki o soğuk beton hücrenin içine hapseder. Jacques Becker'in son filmi olan bu yapıt da tam olarak böyle bir deneyim sunar. Yönetmen, bu filmi tamamladıktan yalnızca birkaç ay sonra hayatını kaybetmiştir ve bu bilgi, perdeye yansıyan her sahneye ayrı bir ağırlık katar. Fransa'nın Fresnes Cezaevi'nde geçen hikâye, beş mahkumun birbirlerine duydukları güveni, el yordamıyla kazıdıkları tüneli ve özgürlüğe uzanan o çılgın umudu anlatır. Ama Becker'i diğer kaçış filmlerinden ayıran şey, gerilimi dışarıdan değil içeriden kurmasıdır. Burada baskı, muhafızlardan değil; insanların birbirlerine ne kadar güvenebileceği sorusundan gelir. Kamera, hücrenin duvarlarını neredeyse fiziksel olarak hissettirecek biçimde çerçeveler. Siyah beyaz görüntü, her gölgeyi ve her aydınlık köşeyi anlam yüklü kılar. Filmin en çarpıcı yanlarından biri, gerçek bir cezaevi kaçış girişiminden ilham almasıdır. Hatta bu girişimin asıl kahramanlarından biri olan Jean Keraudy, filmde kendi karakterini canlandırmaktadır. Bu detay, beyazperdeye aktarılan her ayrıntıya belgesel bir güvenilirlik kazandırır. Diş fırçasıyla yapılan aletler, saatlerle planlanan bekleyişler, beton kırma sesleri; bunların hiçbiri sahte değilmiş gibi hissettirir izleyiciye. Oyunculuk da bu gerçekçilik anlayışıyla örtüşür. Büyük isimlerden oluşan bir kadro yerine, büyük ölçüde deneyimsiz ya da az bilinen oyuncuların tercih edilmesi, anlatıya olağanüstü bir doğallık katar. Michel Constantin ve diğerleri, kahraman değil; sıradan, yorgun, umutlu insanlar olarak karşımıza çıkar. Filmin asıl meselesi ise şudur: Hayatta kalma güdüsüyle kurulan bir dayanışma ne kadar kalıcı olabilir? İnsanlar yalnızca çıkarları uyuştuğu sürece mi birbirlerine bağlı kalır? Becker bu soruları hiçbir zaman doğrudan sormaz, ama her sahne bu soruların ağırlığını taşır. Finali ise bu yüzden insanın içinde uzun süre kalır; ne mutlu ne de mutsuz, yalnızca gerçek.