Bong Joon-ho sinemasının en çarpıcı özelliklerinden biri, sıradan insanları olağanüstü koşulların içine yerleştirirken onların iç dünyasını hiç yitirmemesidir. Ana tam da bu anlayışın doruk noktalarından birini temsil eder. Küçük bir kasabada, dul ve yalnız bir kadın tek oğluyla yaşamaktadır. Oğlu zihinsel engeli nedeniyle savunmasız, dünyayı algılama biçimi kırılgan bir genç adamdır; anne ise hayatının her anını onun etrafında örgülemektedir. Bu ilişki yüzeyde saf bir annelik sevgisi gibi görünse de altında çok daha karmaşık duygusal katmanlar barındırmaktadır. Kasabada bir genç kızın öldürülmesiyle her şey alt üst olur. Polis soruşturmayı mümkün olduğunca çabuk kapatmak ister ve oğlan en kolay hedef olarak önlerine düşer. Sistemin nasıl işlediğini gören anne, hukuka ya da kurumlara güvenemeyeceğini anlayarak kendi başına harekete geçer. Burada film bir cinayet gizemi olmanın ötesine geçer ve anneliğin sınırlarını, bir insanın sevdikleri için ne kadar ileri gidebileceğini acımasız bir dürüstlükle sorgulamaya başlar. 김혜자'nın performansı, Korece'de "anne" anlamına gelen bu sade başlığı adeta etine kemiğine geçirir. Yönetmenin ince ama keskin diliyle çerçevelenen kırsal Kore atmosferi, filmin yarattığı bunaltıcı gerilimi beslerken izleyiciyi sürekli ahlaki belirsizliğin ortasında bırakır. Hem suç filmi hem aile draması hem de toplumsal bir yorum olarak izlenmesi gereken nadir yapıtlardan biridir.