Detroit'in terk edilmiş mahallelerinden birine sıkışıp kalmış üç genç hırsız, kolay para kazanmak umuduyla ıssız bir eve girerler. Hedefleri gözü görmeyen yaşlı bir adam ve onun elinde sakladığı söylenen önemli bir servet. Kağıt üzerinde mükemmel görünen bu plan; sessiz, savunmasız ve yalnız bir kurbanla boş bir ev. Ne var ki kapıyı geride bırakıp karanlığa adım attıkları anda kurallar köklü biçimde değişir. Fede Álvarez, izleyiciyi tam olarak soygunculara denk bir konuma yerleştirmeyi başarır. Onlarla birlikte o eve girer, onlarla birlikte nefes almayı unutursunuz. Körlüğün burada yalnızca kurbanın değil, aynı zamanda seyircinin de temel deneyimine dönüşmesi filmin en güçlü kurgu tercihlerinden biri. Karanlık dar koridorlar, kapalı kapılar ve keskin bir ses tasarımıyla örülen atmosfer, gerilimi defalarca tavan yaptırır. Ama asıl cesur olan, filmin ahlaki rotasını sürekli muğlak tutmasıdır. İzlediğiniz karakterler hırsız, karşılarındaki ise kör bir gaziveterananı. Kim mağdur, kim tehdit unsuru sorusu giderek bulanıklaşır. Bu belirsizlik, sıradan bir hayatta kalma hikayesini çok daha karanlık ve rahatsız edici bir yere taşır. Álvarez, izleyiciyi hem korkutur hem de neye korkması gerektiğini sorgulatır. Türün en yetkin örneklerinden biri olarak hafızalara kazınan yapım, minimal kadrosu ve basit mekanıyla son yılların en yoğun gerilim deneyimlerinden birini sunar.