17. yüzyıl Yeni İngiltere'si, Robert Eggers'ın dehşet verici ilk uzun metrajlı filminde yalnızca bir arka plan değil, başlı başına bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Püritenizmin baskısı altında ezilmiş, toplumdan kovulmuş bir ailenin karanlık ormana komşu bir çiftlikte tutunmaya çalışması, modern korku sinemasının en cesur ve en özgün örneklerinden birinin fitilini ateşliyor. Eggers, gerilimi ucuz sürprizlerle değil, katmanlı bir bunaltıyla inşa ediyor. Ağır akan diyaloglar, dönemin diline birebir sadık kalan İngilizce ve donuk kış paletindeki görüntüler, izleyiciyi filmin dünyasına çekip orada hapsediyor. Ailenin içinde bulunduğu yoksulluk, dini baskı ve karşılıklı güvensizlik, dışarıdaki gizemin çok daha ürkütücü bir zemin bulmasını sağlıyor. Anya Taylor-Joy'un Thomasin'i, bu çöküşün hem tanığı hem de merkezinde duran isim olarak büyük bir olgunlukla hayat buluyor. Folk horror geleneğine yaslanıyor olması Cadı'yı şablona uyan bir korku filmine dönüştürmüyor; aksine tür sınırlarını aşan bir yalnızlık ve inanç krizi anlatısına dönüştürüyor. Seyirci burada neyin gerçek neyin hayal olduğunu sorgularken, asıl korkunun belki de orman değil, insanın kendi zihnindeki karanlık olduğunu fark ediyor. Eggers, ilk filminde bile kendine özgü o soğuk ve ödünsüz anlatı dilini kesin çizgilerle ortaya koyuyor.