İki erkeğin aynı çatı altında paylaştığı sessizlik, Nuri Bilge Ceylan'ın bu filminde neredeyse fiziksel bir ağırlık kazanıyor. Taşradan İstanbul'a gelen genç Yusuf, büyük şehrin vaatlerine sarılarak akrabası Mahmut'un evine sığınıyor. Hayali uzak limanlara yelken açmak, gemilerde iş bulmak; yani henüz yenilmemiş bir adamın hayalleri. Mahmut ise onun tam zıttı: Bir zamanlar sanatsal kaygılarla fotoğraf çeken, ama şimdilerde sıradan tanıtım işleriyle geçimini sağlayan, kendi içine çekilmiş, dünyayla arasına mesafe koymuş biri. Ceylan, bu iki karakter arasındaki ilişkiyi melodramdan uzak tutarak anlatıyor. Çatışma bağırmakla değil, uzun bakışlarla, odada birbirinden habersizmiş gibi oturmakla, küçük sinirlerle ortaya çıkıyor. Karın altındaki İstanbul, filmin ruh haliyle öylesine örtüşüyor ki şehir neredeyse üçüncü bir karakter gibi hissettiriyor. Soğuk, gri, umut vaat eden ama aynı zamanda yutup geçen bir şehir. Ekonomik durgunluk ve işsizlik, filmin arka planında sürekli bir baskı oluşturuyor. Ancak Ceylan, sosyal gerçekçiliği bir manifesto olarak sunmuyor; insanın kendi kendine nasıl yabancılaştığını, ilişkilerin nasıl yavaş yavaş çürüdüğünü gözlemliyor. Uzak, izleyiciye rahat bir deneyim sunmuyor, aksine insanı kendi iç sessizliğiyle baş başa bırakıyor. Ve bu tam da onun gücü.