Zeki Demirkubuz, 1990'ların Türk sinemasında kendine özgü bir dil kuran yönetmenlerden biri olarak bu filmle kalıcı bir iz bırakmıştır. Cezaevinden çıkan ve nereye ait olduğunu bilemeyen bir adam olan Yusuf'un hikayesiyle başlayan yapıt, aslında çok daha geniş bir insanlık portresine kapı aralar. Yusuf, ıssız bir pansiyonda tesadüfen karşılaştığı Bekir ve Uğur'la aynı kaderi paylaşmak zorunda kalır; ortak bir çatı altında bir araya gelen bu üç insan, birbirinden farklı ama özünde benzer acıları taşımaktadır. Demirkubuz, melodramı tercih etmek yerine karakterlerini soğuk ve yargısız bir kamerayla izler. Bu yaklaşım izleyiciyi rahatlatmaz; aksine derin bir huzursuzluk yaratır. Saplantı, özgürlük yanılsaması ve bağlılık kavramları, birbirine dolanmış ilişkiler üzerinden ustalıkla sorgulanır. Haluk Bilginer ve Derya Alabora, filmde öylesine içten bir performans sergilemektedir ki karakterlerin derdi zamanla izleyicinin kendi sorgularına karışmaya başlar. Masumiyet, başlığındaki kavramı en kırılgan yerinden yakalar. Herkes bir masumiyetin peşindedir; kimi bunu sevgide, kimi özgürlükte, kimi ise sessiz bir bekleyişte arar. Ancak bu arayışın kendisi kaçınılmaz biçimde bir bedel doğurur. Türk sinemasının en içe kapanık ve en dürüst filmlerinden biri olan bu yapıt, izlendikten sonra uzun süre zihinlerde dolaşmaya devam eder.