Ses ve ışık gibi en temel duyulardan yoksun büyümek nasıl bir şeydir? Sanjay Leela Bhansali'nin bu etkileyici yapıtı, böyle bir varoluşun içine çekiyor izleyiciyi. Küçük Michelle, doğuştan kör ve sağır olmanın yarattığı iletişimsizlik duvarının ardında hapsolmuş, dünyayla bağını yitirmiş bir çocuktur. Öfkesi kadar çaresizliği de derin olan bu kız için hayat, şekillendirilemez bir kaosa dönmüştür ta en başından. Her şey, alışılmadık yöntemleriyle tanınan ve kendine özgü bir tuhaflık taşıyan yaşlı öğretmen Debraj Sahai'nin kapıya dayanmasıyla değişmeye başlar. Amitabh Bachchan bu rolde olağanüstü bir performans sergilerken, Michelle'i canlandıran genç Ayesha Kapoor ile yetişkin halini üstlenen Rani Mukerji de izleyiciyi derinden sarsıyor. İkili arasındaki öğretmen-öğrenci ilişkisi zamanla çok daha karmaşık ve duygusal katmanlar kazanır. Bhansali, görsel dilini her zamanki gibi ustalıkla kullanıyor; çerçeveler, renkler ve ışık oyunları sıradan bir dramatik anlatının çok ötesine geçiyor. Karanlık ile aydınlık arasındaki metafor yalnızca görsel bir tercih değil, filmin ruhuna işlemiş bir felsefe. İnsanın sınırlarını sınamak, toplumun "mümkün değil" dediği yerde ısrar etmek ve bir başkasının hayatına dokunmanın bedelini anlamak üzerine kurulu bu hikâye, Helen Keller'ın mirasından ilham alsa da evrensel bir rezonans taşıyor. Hem yüreği hem de aklı meşgul eden, seyrettikten sonra uzun süre geride iz bırakan türden bir yapıt.