Milyarder bir hayalperestin ellerinde yeniden hayat bulan 65 milyon yıllık yaratıklar... Steven Spielberg'in 1993 tarihli bu başyapıtı, modern sinemanın en cesur fikirlerinden birini perdeye taşır: Bilim insanı olmanın getirdiği sorumluluk ile teknolojinin kör hırsı arasındaki derin çatlak. Paleontolog Dr. Alan Grant ve botanikçi Dr. Ellie Sattler, mesleki hayatlarını dinozor fosillerine adamış iki bilim insanıdır. Bir gün kendilerini tropikal bir adada, tarihin en tuhaf davetinin ortasında bulurlar. Eksantrik milyarder John Hammond, klonlanmış dinozorların sergilendiği devasa bir tema parkı kurmuştur ve bu isimler onun en gözde uzmanlarıdır. Kaotik sistemler kuramı üzerine çalışan Jeff Goldblum'un canlandırdığı Dr. Malcolm ise ilk adım atıldığında bile sezgisel bir tedirginlik yaşar. Doğanın kontrol altına alınamayacağını, bunun salt bir yanılsama olduğunu sessizce seyirciye fısıldar. Film, yarattığı gerilimi akıllıca dozlar. Devasa yaratıkların varlığını önce sese, titreşime, izleyicinin hayal gücüne bırakır; sonra tam zamanında gözlerin önüne serer. O ilk brontosaurus sahnesindeki hayranlık ve sonrasında çöken o sükûnet, sinema tarihinin en iyi kurgulanmış duygusal geçişlerinden biridir. Jurassic Park yalnızca bir macera filmi değildir. İnsan eliyle sınırları zorlanan doğanın nasıl geri döndüğünü, teknolojiye duyulan sınırsız güvenin nasıl körleştirdiğini anlatır. Spielberg bunu yaparken hiç vaaz vermez; sadece izletir. Otuz yılı aşkın süredir bu yüzden hâlâ taze hissettiriyor.