Türk korku sinemasının gişe rekortmenleri arasına girmeyi başaran Siccîn, yerli izleyicinin kültürel belleğine derinden işlemiş kavramları beyazperdeye taşıması bakımından dikkat çekici bir yapım. Alper Mestçi'nin yönettiği film, kıskançlık ve yasak aşkın karanlık yüzünü, İslami inanç geleneğindeki cin ve büyü motiflerine bağlayarak işliyor. Hikâye, güçlü bir insan duygusundan besleniyor: yıllarca içinde saklanan, karşılıksız kalan ve zamanla obsesyona dönüşen bir aşk. Öznur, teyzesinin oğlu Kudret'e duyduğu bu tutkuyu meşrulaştırmak için her yola başvurmaya hazır bir kadına dönüşüyor. Kudret'in eşi Nisa'ya musallat edilen ifrit cin ise filmin ruhunu oluşturuyor; böylece kişisel bir hesaplaşma, doğaüstü bir karabasan hâline geliyor. Siccîn'i diğer dönem Türk korku filmlerinden ayıran şey, Batılı hayalet hikâyelerini taklit etmek yerine özgün bir kültürel zemine yaslanma çabasıdır. Yatsı namazlarıyla başlayan geri sayım, büyü ritüelleri ve cin inancı etrafında şekillenen atmosfer, seyirciye yabancı değil aksine tanıdık bir ürperti sunuyor. Bu tanıdıklık filmin gerilimini besleyen en önemli unsur. Bununla birlikte yapım, teknik açıdan döneminin sınırlılıklarını taşıyor. Anlatı zaman zaman yüzeyel kalıyor, karakterler yeterince derinleştirilemiyor. Yine de Pınar Çağlar Gençtürk başta olmak üzere oyuncu kadrosu bu kısıtlamalara rağmen inandırıcı bir performans sergiliyor. Siccîn, kusurlarıyla birlikte yerli korku sinemasının kendi sesini arayışının önemli bir adımı olarak değerlendirilebilir.