İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle birlikte Avrupa'da zafer çığlıkları yükselirken, Danimarka'nın batı kıyılarında çok farklı bir gerçeklik hüküm sürüyordu. Nazi Almanyası işgali süresince sahillere yerleştirilen yaklaşık iki milyon kara mayını, savaşın bittiği haberiyle ortadan kalkmamıştı. Danimarkalı yetkililer bu sorunu çözmek için son derece sert bir yöntem benimsedi: genç Alman savaş esirlerini, çoğu henüz yirmi yaşını bile görmemiş delikanlıları, o ölüm tarlasına sürdü. Elleri, diz kapakları ve umutlarıyla. Martin Zandvliet'in bu sessiz ama yıkıcı filmi, savaşın fiziksel olarak bitmesinin insanlığı nasıl da kurtarmadığını anlatıyor. Kamera, geniş ve ıssız Danimarka sahillerinde adeta nefesini tutuyor. O beyaz kumlar hem masumiyeti hem de tehlikeyi aynı anda simgeliyor; her karış ilerleyiş hayatla ölüm arasında bir denge oyunu. Hikayenin merkezinde bir Danimarkalı çavuş ile emrindeki Alman gençler arasında gelişen ilişki var. Başlangıçta keskin bir düşmanlıkla kurulan bu bağ, ortak çaresizliğin ve insanın en ham halleriyle yüzleşmenin gölgesinde bambaşka bir biçim alıyor. Roland Møller'in beden diliyle anlattığı şey, diyalogların çok ötesine geçiyor. Film izleyiciyi sürekli teyakkuzda tutuyor, o sahte huzur anlarında bile rahat bırakmıyor. Savaşın yaralarının cepheden çok sonra kapandığını, belki hiç kapanmadığını düşündüren türden nadir yapıtlardan biri.