Denis Villeneuve'ün yönetmenlik koltuğuna oturduğu bu yapım, Ridley Scott'ın 1982 tarihli kült klasiğinin devamı niteliğinde olsa da kendi başına eksiksiz bir sinematik deneyim sunuyor. Ryan Gosling'in canlandırdığı Memur K, Los Angeles sokaklarında bir blade runner olarak görev yapıyor; yani kaçak replikantları, yapay insan olarak da tanımlayabileceğimiz bu android varlıkları, yasal çerçevede etkisiz hale getirmekle yükümlü. Ancak rutin görünümlü bir görev sırasında karşılaştığı tuhaf bir bulgu, onu çok daha derin ve tehlikeli bir soruşturmanın içine çekiyor. Villeneuve, bu evreni hızlı tempolu bir aksiyon filmine dönüştürmek yerine kasıtlı olarak yavaş, neredeyse meditasyona benzer bir anlatım ritmiyle kuruyor. Gri tonlardaki distopik Los Angeles'tan kumlu, hayalet gibi ıssız Las Vegas sokaklarına uzanan görsel paleti, Roger Deakins'in Oscar ödüllü sinematografisiyle adeta bir tablo estetiğine bürünüyor. Her kare, izleyiciye soluk aldırmak yerine düşündürmek için tasarlanmış. Filmin özünde kimlik, bellek ve insanlığın sınırları üzerine son derece ağır sorular yatıyor. Gerçek olan ne, kurgulanmış olan ne? Duygular deneyimlenirse sahte olabilir mi? Gosling'in içe kapanık, kırılgan performansı bu soruların ağırlığını taşırken Harrison Ford, yıllar önce bıraktığı Rick Deckard rolüne dönerek hikayeye bambaşka bir duygusal katman ekliyor. Sabırsız izleyiciler için değil, sinemanın bir düşünce aracı olduğuna inananlar için yapılmış bir film. Bittiğinde ekrana değil, kendi içinize bakıyorsunuz; bu da onun en büyük başarısı.