Auschwitz-Birkenau'nun dumanlı koridorlarında geçen bu Macar yapımı, soykırımı beyazperdeye taşıyan filmler arasında alışılmışın dışında bir yere oturuyor. László Nemes'in uzun metraj debut'ü olan yapıt, tarihin en karanlık sayfalarından birine bakarken kamerasını bilinçli olarak tek bir insanın yüzüne sabitleyor. Saul, Sonderkommando olarak çalışan bir Yahudi mahkumdur. Bu terim, Nazilerin toplama kamplarında diğer mahkumları imha sürecinde "yardımcı" olmaya zorladığı kişiler için kullanılıyordu; hem celladın hem kurbanın arasında sıkışıp kalmış, hayatta kalmak için vicdanının en ağır bedelini ödeyen insanlar. Saul'un rutini, gün boyu süren bu dayanılmaz döngü içinde aniden kırılır. Gaz odasından çıkarılan bedenler arasında gördüğü bir çocuğun cesedi, onu durduğu yerden sarsar. Saul bu çocuğun oğlu olduğuna inanır ya da belki de inanmaya karar verir ve ona Yahudi geleneklerine uygun bir defin töreni yapmak için tek kelimeyle imkansız bir göreve girişir. Nemes, kamerayı neredeyse hiç Saul'un yüzünden ayırmaz. Arka planda yaşanan dehşet kasıtlı olarak bulanık, parçalı ve işitsel düzeyde kalır. Bu tercih bir kaçış değil, aksine son derece düşünülmüş etik bir tutumdur. Korkunç olanı göstermek yerine hissettirmek, izleyiciyi belgelemeye değil deneyimlemeye davet eder. Sonunda kalan his, yalnızca tarihin ağırlığı değil, o ağırlık altında bir insan olarak var olmaya çalışmanın ne demek olduğudur.