Atlanta'nın kalabalık sokaklarında, direksiyon başındaki genç bir adam ve kulaklığından hiç çıkmayan müzik... Edgar Wright'ın bu suç gerilimi, alışılageldik aksiyon sinemasından çok daha fazlasını sunuyor: ritmin, görüntünün ve hikayenin birbirine bu denli kusursuz örüldüğü bir yapıma rastlamak oldukça nadir. Baby olarak tanınan genç kaçış sürücüsü, küçük yaşında geçirdiği bir kaza sonucu kulağında oluşan uğultuyu bastırmak için müziği neredeyse bir yaşam iksiri gibi kullanıyor. Bu küçük ama yürek burkan ayrıntı, karaktere yalnızca derinlik katmıyor; aynı zamanda filmin müzikle kurduğu organik ilişkinin de temelini atıyor. Wright, her araba kovalamacasını, her silah sesini, her adım atışı neredeyse koreografik bir hassasiyetle seçilen şarkılara senkronize etmiş. Sonuç, izleyiciyi koltuğa yapıştıran, kulakları ve gözleri eş zamanlı doyuran görsel bir konser gibi. Filmin merkezinde yalnızca hız ve gerilim yok; aynı zamanda kirli bir dünyadan çıkış yolu arayan bir gencin hikayesi var. Ansel Elgort, az konuşan, çok hissettiren yorumuyla bu karakteri inandırıcı kılıyor. Kevin Spacey'nin soğuk kanlı suç babası, Jamie Foxx'un öngörülemeyen tehditkarlığı ve Lily James'in getirdiği kırılgan umut hissiyle kurulan oyuncu dengesi de filmin dokusunu sağlamlaştırıyor. Tam Gaz, bir aksiyon filminden beklenen tüm dozajı fazlasıyla verirken izleyiciyi bir yandan da karakterin iç dünyasına sürüklüyor. Müziği sinemanın dekorasyonu olarak değil, hikayenin bizzat kendisi olarak kullanan bu film; türünün en özgün örneklerinden biri olarak hafızalarda yerini sağlamlaştırmış durumda.