Türk korku sinemasının en çok konuşulan isimlerinden Hasan Karacadağ, El-Cin ile yerli izleyicinin cinler ve doğaüstü güçlere duyduğu kadim korkuyu beyazperdeye taşıyor. Şile'de küçük bir kız çocuğunun gizemli biçimde kaçırılmasıyla başlayan olaylar, aynı bölgede tatil yapan beş üniversiteli gencin etrafında yoğunlaşıyor. Olayla hiçbir bağlantıları yokken bir anda kendilerini açıklanamaz, ürkütücü deneyimlerin içinde bulan bu gençler, yaşananları mantıkla çözmeye çalıştıkça aralarındaki gerilim de kaçınılmaz olarak tırmanıyor. Karacadağ'ın filmini ilgi çekici kılan şeylerden biri, korkuyu Batılı yapılardan beslenmek yerine İslami inanç dünyasının derinliklerinden, özellikle de cin ve ruhlar alemiyle ilgili köklü halk inanışlarından devşirmeye çalışmasıdır. Azrail yokuşu gibi kültürel bir referans noktasını hikayenin merkezine yerleştirmesi, filme evrensel korku kalıplarının ötesinde özgün bir kimlik kazandırma çabası olarak okunabilir. Bununla birlikte film, gişede kayda değer bir izleyici kitlesiyle buluşarak Türk korku sinemasının dönemine damgasını vurmuştur. Atmosfer kurma konusundaki tutarsızlıklar ve temponun zaman zaman sekteye uğraması nedeniyle eleştirmenlerden tam not alamasa da, yurt içindeki doğaüstü geleneklerini sinemasal bir dile aktarma cesareti bakımından değerlendirilmeyi hak ediyor. Yerli korku sinemasının gelişim sürecini merak edenler için ilginç bir durak niteliği taşıyan El-Cin, kültürel bellekten beslenen gerilimin hem gücünü hem de sınırlarını gözler önüne seriyor.