Hindistan ile Pakistan arasındaki derin tarihsel kırılganlığı, saf bir çocuğun masumiyetiyle yeniden yorumlayan bu Bollywood yapımı, insan doğasının en güzel yanını mercek altına alıyor. Konuşamayan küçük Shahida, annesiyle birlikte çıktığı yolculukta bir anlık dalgınlık sonucu kendini yabancı topraklarda, tamamen yalnız bulur. Sesini kullanamayan, kimseye kim olduğunu anlatamayan bu minik figür, filmin duygusal bütünlüğünü tek başına taşıyacak kadar güçlü bir varlık ortaya koyuyor. Bajrangi ise tam anlamıyla sıradan bir insan; dindar, temiz yürekli, zaman zaman saf bulunacak kadar dürüst. Ama bu saflık, filmin eleştirdiği değil tam tersine yücelttiği bir özellik. Küçük kızla kesişen yolları, onu kendi ülkesine döndürme kararlılığına dönüşürken Bajrangi, iki ülke arasındaki bürokratik duvarlarla, önyargılarla ve kimlik sorularıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Kabir Khan, bu yolculuk hikayesini siyasi bir manifestoya dönüştürmeden ama siyasi gerçekleri de görmezden gelmeden ustalıkla dengede tutmayı başarıyor. Salman Han'ın içtenlikle kurduğu performansı ve küçük Harshaali Malthotra'nın yalnızca mimikleriyle anlattığı o büyüleyici dünya, izleyiciyi ekrana bağlıyor. Nawazuddin Siddiqui'nin dahice kurgulanmış yan karakteri ise hikayeye beklenmedik bir derinlik katıyor. Sevgi, sınırları tanımıyor denmesi klişe gelir, ama bu film o klişeyi gerçek hissettirmeyi biliyor.