Yirmi yıllık hapis hayatının ardından dışarı adım atan bir adamın gözünden İstanbul'u izlemek, kentin ne denli tanıdık ama bir o kadar da yabancı bir yer olduğunu hatırlatıyor. Emin Alper'in ikinci uzun metrajı, toplumsal gerilimin had safhaya ulaştığı, her köşenin kuşkuyla süzüldüğü bir şehir portresini büyük bir olgunlukla perdeye taşıyor. Şartlı tahliye edilen Kadir, özgürlüğünü koruyabilmek için kendisini bambaşka bir hapis biçiminin içinde buluyor. Gecekondu mahallelerinde çöp toplayıcısı kılığında dolaşarak muhbirlik yapmak zorunda kalan adam, hem devlet mekanizmasının hem de kendi vicdanının kıskacında sıkışıp kalıyor. Bu ikili baskı, filmin omurgasını oluşturuyor ve seyirciyi hiç rahat bırakmıyor. Alper, siyasi bir dönemin kaygı ve paranoyasını doğrudan anlatmak yerine karakterlerin gündelik varoluşuna sızarak aktarıyor. Kadir'in kardeşi Ahmet ile kurduğu ilişki ise bu gerilimi bambaşka bir boyuta taşıyor; kan bağının bile güven için yeterli olmadığı, her şeyin anlam kaymasına uğradığı bir atmosfer söz konusu. Mehmet Özgür ve Berkay Ateş'in sırtladığı bu ilişki dinamiği, filmin en çarpıcı ve en kırılgan yanını oluşturuyor. Abluka, kuşatılmışlık hissini hem siyasi hem de ruhsal bir metafora dönüştürüyor. İstanbul'un arka sokaklarını ve gri beton dokusunu kullanan film, modern Türkiye sinemasının en özgün seslerinden biri olarak öne çıkıyor. Rahatsız edici ama bir o kadar da gözden kaçırılmayacak bir yapıt.