Bir annenin acısı, bazen en sert protestodan daha yüksek sesle bağırır. Martin McDonagh'ın kaleminden ve yönetmen koltuğundan çıkan bu film, tam da bu gerçeği Missouri'nin tozlu yollarına, kasvetli kasaba havasına ve üç soluk reklam panosunun üzerine kazıyor. Mildred Hayes, Hollywood'un alışkın olduğu türden bir kurban değil. Acısını içine gömmüş, sessizce gözyaşı döken, çevresinden destek bekleyen biri hiç değil. Aksine; öfkesi ham, dili keskin, duruşu yılmaz. Frances McDormand bu rolde öyle bir performans ortaya koyuyor ki perdenin önünde oturan izleyici zaman zaman nefesini tuttuğunu fark ediyor. Mildred'in her bakışında hem derin bir yıkım hem de çelikten bir irade var. Bu ikisini aynı anda taşımak, büyük bir oyunculuk meselesi. Film, adalet sisteminin işlevsizliğini ve küçük kasabaların kapalı düzenini sert bir mizah anlayışıyla eleştiriyor; ama asla kara bir komedi sınırında kalmıyor. Zaman zaman gülümseten, hemen ardından boğazı sıkan sahneler birbiri ardına geliyor. McDonagh bu dengeyi öylesine hassas kuruyor ki film boyunca tek bir yerleşik duyguya sahip olmanız imkânsız hale geliyor. Woody Harrelson ve Sam Rockwell'in canlandırdığı karakterler ise filmin ahlaki pusulasını sürekli titretiyor. İkisi de başlangıçta net sınırlarla çizilmiş gibi görünüyor; biri sempatik, diğeri itici. Ama McDonagh insana dair o rahatsız edici gerçeği ustalıkla gün yüzüne çıkarıyor: Kimse sandığı kadar tek boyutlu değil. İyilik ve kötülük bazen aynı bedenin içinde, aynı anda var olabiliyor. Filmin atmosferi de anlatıya tam anlamıyla hizmet ediyor. Ebbing, Missouri salt bir arka plan değil; yoksunluğun, yorgunluğun ve uzun süredir çözülmemiş hesapların biriktiği canlı bir mekân. Kameralar bu kasabayı ne romantize ediyor ne de aşırı kararıyor; sadece olduğu gibi gösteriyor. Bu dürüstlük, filmin bütünü için de geçerli. Sonunda ortada kalan şey ne tam bir mutluluk ne de tam bir yıkım. Üç Billboard, izleyiciyi belirsizliğin içinde bırakıyor ve bu belirsizlik çok uzun süre zihinlerde asılı kalıyor.