Hindistan'ın küçük bir kasabasında, zamanında ülke adına şampiyonluk hayali kuran ama bu hayalden vazgeçmek zorunda kalan bir babanın hikayesiyle başlıyor her şey. Mahavir Singh Phogat, yıllarca içinde taşıdığı o yanmamış ateşi bir gün kızlarında keşfeder; üstelik bunu beklenmedik, sıradan bir anda fark eder. İşte tam da bu noktada Dangal, sıradan bir spor filminin çok ötesine geçmeye başlar. Nitesh Tiwari'nin ustalıkla kurduğu bu gerçek hikaye, temelde bir baba-kız ilişkisinin derinliklerine iner. Ancak asıl meselesi çok daha geniş bir coğrafyayı kapsar: Kadınların güreş pistine bile çıkamayacağının düşünüldüğü bir toplumda, iki genç kızın omuzlarına yüklenen hem bireysel hem toplumsal bir mücadele. Geeta ve Babita Phogat'ın antrenman yolculuğu, zaman zaman güldürür, zaman zaman sıkar, zaman zaman derin bir hayranlık uyandırır. Seyirci bu duygu geçişlerinin farkına bile varmaz; film onu sessizce sürüklemiştir çoktan. Aamir Khan'ın bedensel ve duygusal açıdan bir dönüşümü göze alan performansı, filmin bel kemiğini oluşturuyor. Genç oyuncular Zaira Wasim ve Sanya Malhotra ise o naif gerçekçilikleriyle ekrana her girişte seyircinin nefesini tutuyor. Dangal, yalnızca spor zaferlerini değil; önyargıyla, yorgunlukla, umutla ve sevgiyle örülü o uzun, soluklu yolu anlatıyor. İzledikten sonra içinizde bıraktığı his, bir galibiyetin değil, gerçek bir dönüşümün hissidir.