1998 yılında sinemaya adım atan bazı filmler vardır; yıllar geçtikçe değer kaybetmek bir yana, her izlenişte yeni katmanlar açığa çıkarır. Peter Weir'ın yönetmenliğiyle hayat bulan bu yapım da tam olarak böyle bir eser. İzledikten sonra insanın çevresine bambaşka bir gözle bakmasına neden olan, sizi koltuğa yapıştıran ama aynı zamanda içinizi tuhaf bir huzursuzlukla dolduran türden bir film. Jim Carrey, kariyer tarihinin en dikkat çekici performanslarından birini sergiliyor bu filmde. Ondan alışılagelen abartılı komedinin yerine, çok daha kırılgan, çok daha insani bir karakter görüyoruz. Truman Burbank sıradan bir adamdır; gündelik hayatının rutinine yerleşmiş, etrafındaki insanları seven, küçük hayaller kuran biri. Ama bir yerden sonra bazı şeyler yanlış hissettirir. Küçük tutarsızlıklar, anlamsız tekrarlar, garip bakışlar... Seyirci olarak siz de bu denkleme dahil olursunuz ve fark ettikçe nefes almak güçleşir. Filmin gerçek gücü, distopik kurgunun ne kadar da tanıdık görünmesinden gelir. Gözetlenme, izlenme, başkaları tarafından şekillendirilmiş bir hayat yaşama fikri bugün akıl almaz gelmiyor. Sosyal medya çağında herkesin az çok kendi "show"unu yürüttüğü, mahremiyetin tartışmalı bir kavrama dönüştüğü düşünüldüğünde, filmin öngörüsünün ne kadar isabetli olduğu daha net anlaşılıyor. Platon'un mağara alegorisiyle doğrudan buluşan bu anlatı, gerçekliğin inşa edilmiş olabileceği, özgür iradenin yanılsama olup olmadığı sorularını son derece sindirilmiş bir biçimde gündeme taşıyor. Ed Harris'in canlandırdığı yapımcı figürü ise filmin en çarpıcı unsurlarından biri. İyi mi kötü mü olduğu belli olmayan, kendini bir yaratıcı tanrı gibi gören bu karakter, popüler kültürün sınırsız iştahını ve etik sınırların nasıl kolayca aşındırılabildiğini simgeliyor. Karanlık bir komedi olarak sınıflandırılsa da Truman Show, aslında özgürlüğe duyulan derin bir hasretin hikayesi. Güldürürken düşündürüyor, eğlendirirken rahatsız ediyor. Üstelik finali, sinemanın hafızasına kazınmış sahneler arasına girmeyi fazlasıyla hak ediyor. Bugüne dek izlemediyseniz büyük bir sürpriz sizi bekliyor; izlediyseniz yeniden izlemek için bir sebep bulmak hiç zor olmayacak.