Hukuk salonlarının soğuk ışığı altında yürütülen bir cinayetle, insan doğasının en karanlık ve en hesap edilemez köşelerine yapılan bu yolculuk, yüzyılı aşkın bir süre önce kaleme alınan Agatha Christie'nin ustalığını beyazperdeye taşıyan Billy Wilder'ın elinde bambaşka bir anlam kazanıyor. Wilder, gerilimi sahne sahne örüyor; izleyiciyi mahkeme salonuna kilitliyor ve oradan bir daha kolay kolay bırakmıyor. Hikâye, yüreğinin yarısı hasta ama zekâsının tamamı yerinde olan yaşlı bir avukatın etrafında şekilleniyor. Charles Laughton'ın canlandırdığı Sir Wilfrid Robarts, doktorların uyarılarına, hemşiresinin baskılarına, hatta kendi bedeninin itirazlarına rağmen yeniden adalet arenasına adım atıyor. Bu inatçı dönüşün nedeni, sıradan bir dava değil; hem delillerin hem de insanların birbirini tutmadığı, sırların kat kat biriktiği bir cinayet davası. Filmde asıl çarpıcı olan, masumiyetin nasıl göründüğü ve bunu kimlerin belirlediği sorusu. Sanık genç adam Leonard Vole, deneyimli gözler için bile saf ve zarar veremez biri gibi duruyorken, onun yanı başında duran eşi Christine Helm bambaşka bir varlık. Marlene Dietrich'in buz gibi bir mesafeyle, ama aynı zamanda alev alev bir iç dünyayla hayat verdiği bu kadın, filmin gerçek kalbi ve belki de en büyük muamması. Wilder burada salt bir suç hikâyesi anlatmıyor. Sadakatin, çıkarın, aşkın ve ihanet kavramının birbirinin içine geçtiği bir labirent kuruyor. Mahkeme sürecini ustalıkla çizen senaryo, izleyiciye her adımda yeni bir algı sunuyor; her tanıklık bir öncekini sorgular hale getiriyor. Gerilim, birdenbire patlayan bir dramadan değil, birikimin yarattığı bu yavaş yavaş daralan o atmosferden kaynaklanıyor. Siyah beyaz görüntü, filmin havasına son derece yakışıyor. Sorgulama sahnelerindeki ışık ve gölge oyunları, karakterlerin söyledikleri kadar gizlediklerini de ele veriyor. Laughton ve Dietrich'in aynı sahneyi paylaştığı anlarda iki güçlü oyunculuk anlayışının nasıl birbirini beslediğini izlemek başlı başına bir zevk. Sona gelindiğinde, tahmin ettiğinizi sandığınız her şeyin ne kadar kırılgan bir zemine dayandığını anlıyorsunuz. Ve bu his, filmi bitirdikten uzun süre sonra da peşinizi bırakmıyor.