Bazı hikâyeler, anlatmak istediklerini büyük jestlerle değil, sessiz anlara sığdırılmış küçük dokunuşlarla aktarır. Nakamura Shoko'nun yönettiği bu altmış dakikalık anime, tam da bu türden bir anlatı sanatının ürünüdür. Kısa süresine rağmen izleyicide kalıcı bir iz bırakan yapıt, lise koridorlarının tanıdık sessizliğinde başlayan iki genç arasındaki bağı olağanüstü bir içtenlikle işliyor. Akademik başarıyla özdeşleşmiş, içine kapanık bir öğrenci ile sahne önünde parıldayan, müzikle nefes alan başka bir genç; bu iki karakter ilk bakışta birbirinden tamamen farklı görünür. Aralarındaki mesafe yalnızca kişilik farkından ibaret değildir; ikisi de henüz kendi dünyasının sınırlarını keşfetmektedir. Koro festivaline dönük naif bir yardım teklifiyle başlayan yakınlaşma, zamanla bambaşka bir hal almaya başlar. Yapıt bu dönüşümü aceleye getirmez, zorlamaz; izleyiciyi karakterlerle birlikte nefes alır gibi bu sürece dahil eder. Görsel dili de aynı sadelik anlayışını yansıtır. Pastel tonlar, yumuşak ışık düzenlemeleri ve müziği ön plana taşıyan sahneler, filmin genel ruh haliyle mükemmel bir uyum içindedir. Koro müziği burada yalnızca bir arka plan unsuru değildir; karakterlerin birbirini anlama biçimiyle iç içe geçmiş bir anlatım aracına dönüşür. Sesin ve sessizliğin bu denli ustaca kullanıldığı anime örnekleri oldukça azdır. Yapıtın asıl gücü ise dürüstlüğünden gelir. Boys' love türü zaman zaman klişelere ya da abartılı dramalara yaslanabilir; ancak bu film çok daha ölçülü ve gerçekçi bir yol tercih eder. Duygular yapay değil, hayatın içinden sıyrılıp gelmiş gibi hissettirir. Karakterlerin yaşadığı şaşkınlık, coşku ve kırılganlık, herhangi bir gencin ilk kez gerçek bir bağ kurduğunda hissedebileceği evrensel duygularla örtüşür. Altmış dakika, bir hikâye için kısıtlı bir süre gibi görünebilir. Ama bazı filmler zamanı nasıl kullanacaklarını çok iyi bilir. İzledikten sonra geride bıraktığı o hafif sıcaklık, oldukça uzun süre yerinden kımıldamaz.