Mayıs 1940. Fransa'nın kuzeyindeki Dunkirk sahilleri, tarihin en çaresiz tablolarından birine sahne olur. Üç yüz binden fazla İngiliz ve müttefik asker, Alman kıskacında sıkışmış; önlerinde Manş Denizi, arkalarında ise giderek daralan bir ölüm hattı vardır. Christopher Nolan, bu gerçek kurtuluş destanını beyazperdeye taşırken alışılagelen savaş filmi kalıplarını tamamen bir kenara bırakır. Nolan'ın buradaki tercihi cesur ve özgündür: Dunkirk, bir zafer hikayesi değil, hayatta kalma hikayesidir. Film, olayları birbirine dokunan üç farklı zaman ve mekan perspektifinden aktarır; sahilde mahsur kalan genç bir asker, tahliye gemilerinden birinde seyahat eden sivil bir tekne sahibi ve gökyüzünde Alman uçaklarıyla boğuşan bir RAF pilotu. Bu yapı, izleyiciyi yalnızca bir bakış açısına hapsetmez; savaşın kaosunu ve insani boyutunu katmanlı bir biçimde hissettirir. Diyaloğun son derece kısıtlı tutulduğu filmde asıl anlatım dili görsel ve işitseldir. Hans Zimmer'in neredeyse durmaksızın tıklayan saatlerden ilham aldığı müzik, gerilimi fiziksel bir baskıya dönüştürür. Fionn Whitehead'in suskun ve yorgun bedeninde somutlaşan korku, Tom Hardy'nin dar bir kokpit içinde sergilediği asil direnç ve Mark Rylance'ın sessiz kararlılığı; büyük nutuklara değil, insanın özündeki yaşama güdüsüne yaslanır. Dunkirk, savaşı yücelten değil, savaşın içinde kalmayı mümkün kılan şeyin ne olduğunu sorgulatan nadir yapıtlardan biridir.