İran-Irak Savaşı'nın en karanlık dönemlerinde, Tahran'ın bomba sesleriyle inleyen sokaklarında geçen bu film, fiziksel tehdidin ötesinde çok daha derin ve görünmez bir korkunun peşine düşüyor. Shideh, cephede görev yapan kocası uzakta, kızı Dorsa ile birlikte boşalmaya başlayan bir apartmanda yaşamaya devam etmeye kararlı bir kadın. Hem devrimden sonra tıp eğitimini yarım bırakmak zorunda kalmanın melankolisini, hem de savaşın gündelik hayatı nasıl bir çaresizliğe mahkum ettiğini kendi benliğinde taşıyor. Babak Anvari, bu atmosferi olağanüstü bir titizlikle kuruyor. 1980'lerin Tahran'ı sadece bir backdrop değil, filmin ta kendisi; duvarlar, koridorlar, kapalı kapılar ve bitmek bilmeyen hava raid siremleri izleyiciyi daha ilk kareden sıkıştırmaya başlıyor. Siyasi baskı, annelik kaygısı ve toplumsal yalnızlık bir arada örgülenirken, Anvari bu gerçekçi zemine süpernaturel bir unsuru son derece organik biçimde işliyor. Cin meselesi, Orta Doğu folkloruna dayanan güçlü bir kültürel kökle sunuluyor ve sıradan bir korku figürü olmaktan çok uzak duruyor. Nergis Reşidi'nin performansı filmin omurgasını taşıyor; hem yorgun hem inatçı, hem savunmacı hem kırılgan bir karakter portresi çiziyor. Shideh, ataerkil baskının ve savaşın arasında sıkışmış modern bir kadın olarak, hayaletin varlığından çok daha insani ve tanıdık bir gerilimi temsil ediyor. İzleyiciyi derinden rahatsız eden şey ise bu iki tehdidin birbiriyle nasıl bu kadar doğal kaynaştığı.