Uyku, insanın en savunmasız olduğu andır. Gözler kapandığında bilinç gevşer, dünya uzaklaşır ve zihin kendine ait bir karanlığa çekilir. Wes Craven tam da bu noktaya dokunur; rüyayı bir kaçış alanı olmaktan çıkarıp hayatın en büyük tehdidine dönüştürür. Elm Sokağı'nın sakin varoş atmosferinde büyüyen bir grup genç, giderek artan kabuslara kapılmaya başlar. Uyudukça görünen yüz hep aynıdır: uzun pençeli eldiveni ve yanık izi dolu teniyle Freddy Krueger. Asıl ürküntüyü yaratan şey ise bu canavarın gerçekliğiyle kurgunun arasındaki sınırın yavaş yavaş erimesidir. Rüyada yaşanan şeyler uyanınca da izler bırakmaya başladığında, uyumak artık dinlenmeye değil ölüme doğru adım atmaya benzer. Craven, dönemin pek çok slasher filminin aksine, seyircisini yalnızca kana değil varoluşsal bir paniğe sürükler. Gerçek mi rüya mı sorusu hiçbir zaman tam olarak yanıt bulmaz; bu belirsizlik filmin en güçlü silahıdır. Heather Langenkamp'ın canlandırdığı Nancy, pasif kurban kalıplarını kıran, direnen ve mücadele eden bir karakter olarak türün hafızasına kazınmıştır. Robert Englund ise Freddy'yi sadece kötü adam olmanın ötesine taşır; onu neredeyse mitolojik bir varlığa dönüştürür. 1984'te çekilen bu film, korku sinemasının yönünü kalıcı olarak değiştirmiştir. Suburban gothic denen o varoş kaygısını bilinçaltının derinlikleriyle birleştirerek türe yeni bir dil kazandırmıştır.